ΣΤΟΥΣ ΕΚΒΙΑΣΜΟΥΣ ΜΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ: ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ!

Του Φίλιππου Βαμβουκάκη

Ακόμα και εάν προσεγγίσουμε το λεγόμενο προσφυγικό-μεταναστευτικό, -που αποτελεί στην ουσία του στις σημερινές συνθήκες αποτέλεσμα του συνδυασμού συγκέντρωσης του πλούτου στα χέρια όλο και πιο λίγων ανθρώπων, πολύχρονων περιφερειακών και τοπικών συγκρούσεων καθώς και οικολογικών καταστροφών-, από την πλευρά της συντηρητικής θέασης, ακόμα και εάν πιστέψουμε δίχως σκέψη τις διάφορες θεωρίες συνωμοσίας περί «ισλαμοποίησης» και «αφελληνισμού»:

- Ποια πατριωτική στάση εξυπηρετεί ο έκδηλος πανικός και οι σπασμωδικές κινήσεις; Ποια «εθνικά» συμφέροντα εξυπηρετούν η φανερή αμηχανία και η έλλειψη ενός συνεκτικού σχεδίου διαχείρισης της προσφυγιάς και της μετανάστευσης; Το μοναδικό αποτέλεσμα  που παράγει η στάση αυτή, είναι να γίνεται η χώρα κάθε μέρα και πιο ευάλωτη στους γεωπολιτικούς σχεδιασμούς δυνάμεων που επιβουλεύονται την ακεραιότητά της.  

Ολόκληρη σχεδόν η Ευρώπη και η Ελλάδα απέκτησαν κόμματα και κυβερνήσεις που προέκυψαν στο μεγαλύτερό τους ποσοστό από τον εκβιασμό της μετανάστευσης σε συνδυασμό με την συστηματική δόμηση ενός μισαλλόδοξου Εμείς και την ετεροχρονισμένη επιστροφή στον εθνικισμό και τις επικίνδυνες φαντασιώσεις που τον συνοδεύουν.

Αυτό ενισχύεται με τις σοφιστείες της Κομισιόν περί προστασίας του «ευρωπαϊκού τρόπου ζωής», την υφέρπουσα προπαγάνδα περί φυλετικής και πολιτιστικής καθαρότητας, καθώς και τη χειραγώγηση των πολιτών με όχημα το φόβο και την αποστροφή στο «ξένο», ως κάτι ρυπαρό και επικίνδυνο. Ανάλογα είναι τα φαινόμενα και στις ΗΠΑ:  Η ισλαμοφοβία και ο κοινωνικός συντηρητισμός προελαύνουν.

Η τραγική ειρωνεία είναι ότι οι οπαδοί της σκληρής γραμμής, που εξισώνει το προσφυγικό με το μεταναστευτικό απαιτώντας την απώθηση και την ύψωση τειχών, είναι εκείνοι που η ιδεολογική ταυτότητά τους και οι πολιτικές τους, γενούν ανισότητες, πολέμους, πόνο, φτώχεια και δυστυχία, γεννούν δηλαδή πρόσφυγες και μετανάστες! 

Μπορούν λοιπόν άνετα να συναποφασίζουν όποτε θέλουν ο κάθε Ερντογάν ή ο κάθε φύλαρχος, θρησκευτικός ηγέτης ή κομματάρχης στην περιφέρεια της Ευρώπης, ποια κυβέρνηση θα υπάρχει στην Ελλάδα, ποια σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, ή πως θα εξελιχθεί η Ευρωπαϊκή Ενοποίηση και η πορεία της ΕΕ και των ευρωπαϊκών κοινωνιών γενικότερα, το βαθμό της δημοκρατίας και των ελευθεριών!

Σε αυτό το πλαίσιο, οι πρόσφυγες σήμερα λειτουργούν ως όμηροι και ταυτόχρονα ως όπλο εκβιασμού για όποιον επιθυμεί να διεξάγει πολέμους και να απειλεί!

- Τι πράττει ο «ελεύθερος» κόσμος; Τι πράττουν οι δημοκρατίες της δύσης; Χορεύουν στους ρυθμούς των εκβιασμών του «σουλτάνου». Είναι τραγικό! Εδώ οι σφαγείς εξαγνίζονται και μετατρέπονται σε λευκές περιστερές.

Η πολιτική που έχει πλέον επικρατήσει είναι αυτή της αποθάρρυνσης, της αποτροπής με ανήθικα μέσα, που περιλαμβάνει την χρηματοδότηση της πολύμηνης κράτησης σε στρατόπεδα, όπου οι άνθρωποι γίνονται βορρά στους δεσμοφύλακες, τους δουλεμπόρους, τους εμπόρους οργάνων και τους εμπόρους λευκής σαρκός. Οι εκθέσεις της ύπατης αρμοστείας του ΟΗΕ το μαρτυρούν. Η Χάρτα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και των ειδικών δικαιωμάτων των προσφύγων ισχύουν καθολικά και όχι επιλεκτικά:

- Αλήθεια ποια μηνύματα εκπέμπονται με την αφαίρεση, η τη μη απόδοση ΑΜΚΑ ακόμα και σε μικρά παιδιά; Ποιες ηθικές αξίες και ποια συμφέροντα του ελληνικού λαού ή της χριστιανοσύνης εξυπηρετούνται;

Υιοθετώντας, εγκολπώνοντας ή ανεχόμενα τα κόμματα της «κεντροδεξιάς» τις απόψεις και τις πρακτικές ακροδεξιών και φασιστικού τύπου μορφωμάτων, τις καθιστούν από περιθωριακές σε κυρίαρχες στη συνείδηση των πολιτών! Διαχέεται το δηλητήριο αυτό κατ’ αρχήν σε ευάλωτα στρώματα και γίνεται το πρόπλασμα ενός συνολικού εκβαρβαρισμού της κοινωνίας.

Ας απαντήσουν οι «θεοσεβούμενοι», οι ευαίσθητοι περί απειλής της δημόσιας υγείας και ασθενειών και οι ταγοί των δικαίων του «Έθνους» των Ελλήνων. Μόνο η υποκρισία, τα ψέματα και οι θεωρίες συνωμοσίας θα τους μείνουν για μαξιλάρι, για να συνεχίσουν μακάριοι τον ύπνο τους, την ώρα που οι ακραίοι μισαλλόδοξοι γιγαντώνουν την επιρροή τους στο εσωτερικό των κομμάτων του Νεο-«Δημοκρατικού τόξου».

Ο πρόσφυγας, ο μετανάστης είναι το «ξέβρασμα» της παγκόσμιας καπιταλιστικής τάξης, πάνω στο οποίο δομείται σε μεγάλο βαθμό η «καλοπέραση» των κοινωνιών της δύσης. Τα προβλήματα προκύπτουν όταν οι άνθρωποι αντιμετωπίζονται σαν άμορφη μάζα και χάνουν την αξιοπρέπειά τους!

Προτάσσοντας το φληνάφημα για τον «ευρωπαϊκό τρόπο ζωής» καλλιεργείται ο ρατσισμός. Δημιουργούνται χειραγωγημένες συνειδήσεις και κοινωνίες εγωκεντρικές, συμπλεγματικές και αδύναμες, δίχως ηθικούς φραγμούς και αντιστάσεις.

Αυτό αποτελεί και τη βάση νομιμοποίησης των πολιτικών κατάργησης των εργασιακών δικαιωμάτων και των δημοκρατικών ελευθεριών στα διάφορα «αναπτυξιακά» νομοσχέδια: Είναι η συστηματική εξάλειψη του αλληλέγγυου κοινωνικού ΕΜΕΙΣ!

Για το νεοφιλελευθερισμό, η Κοινωνική Αλληλεγγύη, το συλλογικό διεκδικητικό ΕΜΕΙΣ των καταπιεσμένων και κατατρεγμένων, είναι εχθρικός όρος, γιατί προϋποθέτει τη δίκαιη κατανομή του πλούτου, τη δίκαιη και οικολογική διαχείριση των φυσικών πόρων και των πλουτοπαραγωγικών πηγών και την ενδυνάμωση του κοινωνικού ελέγχου απέναντι στην κεφαλαιοκρατία και το μιλιταρισμό.

Άρα η διεκδικητική κοινωνική αλληλεγγύη σε όλα τα μέτωπα αποτελεί σήμερα πιο πολύ παρά ποτέ, όρο επιβίωσης για την κοινωνική πλειοψηφία!

Ο Φίλιππος Βαμβουκάκης είναι κοινωνικός επιστήμονας

ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΕΕ: ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ - ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑ - ΑΜΑΚ

Του Σήφη Φανουράκη

Στις 3 του Νοέμβρη διεξάγονται οι εκλογές του ΤΕΕ.

Το στίγμα αυτών των εκλογών διαμορφώνεται και από την συμμετοχή της ΑΜΑΚ στο προεδρείο του τοπικού τμήματος του ΤΕΕ, τον τελευταίο ενάμιση χρόνο.

Είναι γνωστό ότι, το ΤΕΕ είναι ένας «συντεχνιακός» μηχανισμός με αντιμαχόμενες ταξικές διαστρωματώσεις των μηχανικών. Έχει ταλαιπωρηθεί εδώ και δεκαετίες από τη διακυβέρνηση των δυο «κυβερνητικών» παρατάξεων που κυβέρνησαν τη χώρα μετά το 1974. Αποτέλεσε και αποτελεί το πολιτικό «θερμοκήπιο» πολιτικών στελεχών που έχουν αναρριχηθεί σε κυβερνητικές θέσεις.

Είναι γνωστό επίσης ότι, το φαινόμενο της πληθώρας των εκλογικών συνδυασμών εκφράζει την πολυδιάσπαση των συνδικαλιστικών χώρων – ιδιαίτερα των αριστερών – δεν βοηθά στην αλλαγή των συσχετισμών και στη ανατροπή των «ισορροπιών» στη διακυβέρνηση του ΤΕΕ.

Σε αυτό το κλίμα, είναι ζητούμενο αν η αγανάκτηση των μηχανικών και ιδιαίτερα των νέων, θα εκφραστεί ως ψήφος διαμαρτυρίας ή ως αποχή από τις εκλογές.

Μήπως όμως «ήρθε η ώρα να χωρίσει η ήρα από το στάρι» ;

Βέβαια, μόνο η μαζικότητα είναι αυτή που μπορεί να κάνει τον διαχωρισμό. Αν απουσιάζει η μαζικότητα, τότε κυριαρχεί η διαδικασία της «ομφαλοσκόπησης», η οποία δεν μπορεί να παράγει κανένα πολιτικό αποτέλεσμα.

Κόντρα σε αυτό το αλγεινό κλίμα και επιμένοντας, αριστερά, ριζοσπαστικά και ενωτικά, για 19 ολόκληρα χρόνια υπάρχει ένα πλατύ ενωτικό σχήμα με την επωνυμία ΑΜΑΚ, με ψηφοδέλτια τόσο τοπικά όσο και πανελλαδικά. Αντιπαλεύει το «σύστημα ΤΕΕ» και παρεμβαίνει στα όργανα, πυροδοτώντας αγώνες.

Η ΑΜΑΚ είναι ένα σχήμα συνδικαλιστικό χωρίς εξαρτήσεις. Είναι ένα μαζικό κίνημα μηχανικών στην Ανατολική Κρήτη, που από το 2010 προηγείται σε ψήφους. Είναι ένα μαζικό κίνημα που δεν θα «πουλήσει» την ψήφο των μηχανικών.

Οι μέχρι τώρα «νοικοκυραίοι» του ΤΕΕ τρόμαξαν, ιδιαίτερα, από την επιτυχή διακυβέρνηση του ΤΕΕ τον τελευταίο ενάμιση χρόνο προεδρίας της ΑΜΑΚ. Τρόμαξαν και σε αυτές τις εκλογές βάζουν στα ψηφοδέλτιά τους : η μεν ΔΚΜ (φιλοκυβερνητική παράταξη) τον νυν Βουλευτή και τον πρώην Αντιδήμαρχο, η δε #open TEE(η άλλοτε ΠΑΣΚ-Μ), τα πρωτοκλασάτα στελέχη της στο χώρο των υπαλλήλων μηχανικών.

Άλλωστε, αυτά τα δυο σχήματα μέχρι το 2016 διακυβέρνησαν «συνεργαζόμενα» το τοπικό ΤΕΕ, σε ευθεία εξάρτηση από τα πολιτικά τους κόμματα (Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ), αποτελούσαν τους «νοικοκυραίους» του ΤΕΕ.

Απέναντι σ΄ αυτήν την αλγεινή πραγματικότητα για τον κλάδο των μηχανικών, είναι ζητούμενο να αναδειχθεί : η σημασία της συμμετοχής στις επερχόμενες εκλογές στο τοπικό ΤΕΕ διότι, στο αμέσως επόμενο διάστημα μετά τις εκλογές, στα πλαίσια της «κανονικότητας», θα ενταθούν οι προσπάθειες «ποδηγέτησης» του ΤΕΕ με στόχο, να το καταστήσουν «άβουλο όργανο» χωρίς αντιστάσεις για αυτά που ετοιμάζει η κυβέρνηση σχετικά με όλα τα σημαντικά ζητήματα των μηχανικών (ασφαλιστικό, επαγγελματικά, εργασιακά, έργα στην περιφέρεια Κρήτης).

Επομένως οι μηχανικοί και ιδιαίτερα οι νέοι που θα ψηφίσουν για την ανάδειξη των αντιπροσώπων στα όργανα διοίκησης, οφείλουν να έχουν την πλήρη εικόνα για όσα έχουν συμβεί εντός του ΤΕΕ και να κάνουν τις επιλογές τους με κριτήριο, τους συλλογικούς αγώνες για την απόκρουση τέτοιων πολιτικών.

Είναι προφανές ότι, οι «καθεστωτικές» δυνάμεις εμφανίζονται προσχηματικά «αντίπαλες», αλλά στην ουσία μετεκλογικά θα εφαρμόσουν τις ίδιες πολιτικές και θα «μοιράσουν» τις καρέκλες, τις οποίες και θα «εξαργυρώσουν» στην πολιτική και κομματικής τους αναρρίχηση. Και βέβαια θα προσπαθήσουν να εμποδίσουν την συμμετοχή – για άλλη μια φορά – της πλειοψηφούσας ΑΜΑΚ στη διακυβέρνηση του ΤΕΕ, διότι δεν «αντέχουν» την σύγκριση της επιτυχημένης προεδρίας της, τον τελευταίο ενάμιση χρόνο.

Οι μηχανικοί της Ανατολικής Κρήτης και ιδιαίτερα οι νέοι οφείλουν :

-Να δώσουν αγωνιστικό παρόν στις εκλογές της 3ης Νοεμβρίου και να στηρίξουν τα ψηφοδέλτιά της μόνης αυτόνομης, ριζοσπαστικής, ενωτικής παράταξης, την ΑΜΑΚ.

-Να δυναμώσουν τις φωνές αντίστασης που πρέπει να υπάρχουν εντός Τ.Ε.Ε. αμέσως μετά τις εκλογές και να συμμετέχουν στους συλλογικούς αγώνες που θα πραγματοποιηθούν εντός και εκτός ΤΕΕ το επόμενο διάστημα, χωρίς συναλλαγές, χωρίς εξαρτήσεις και συμφωνίες κάτω από το τραπέζι.

-Να συγκρίνουν το έργο που παρήγαγε η ΑΜΑΚ στον ενάμιση χρόνο προεδρίας του ΤΕΕ/ΤΑΚ.

-Να συνειδητοποιήσουν ότι δεν θα είναι μόνοι τους στα δύσκολα χρόνια που έρχονται και ότι η ψήφος τους δεν θα πάει χαμένη ψηφίζοντας την ΑΜΑΚ και δεν θα την «εξαργυρώσει» σε κομματικές και κυβερνητικές αναρριχήσεις.

ΜΗ ΜΕΝΕΙΣ ΜΟΝΟΣ…ΚΑΝΕ ΤΟ ΤΕΕ ΣΥΜΜΑΧΟ ΣΟΥ

Ο Σήφης Φανουράκης είναι Αρχιτέκτονας – μηχ/κός MSc,

Υποψήφιος για το Πειθαρχικό Συμβούλιο του ΤΕΕ/ΤΑΚ, με την ΑΜΑΚ

Η ΑΠΟΒΙΟΜΗΧΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ

του Σωκράτη Αργύρη

Τον άντρα, Μούσα, τον πολύτροπο να μου ανιστορήσεις, που βρέθηκε ως τα πέρατα του κόσμου να γυρνά,[...].

Γνώρισε πολιτείες πολλές, έμαθε πολλών ανθρώπων τις βουλές, κι έζησε, καταμεσής στο πέλαγος[…]

ΟΜΗΡΟΣ : Οδύσσεια Α στ. 1-4 (Μτφρσ. Δ.Ν. Μαρωνίτης)

Ιστορικά μπορούμε να πούμε ότι ο πρώτος περιηγητής που η επιθυμία του ήταν να δει και να μάθει όπως ο Οδυσσέας, ήταν ο Σόλων τον 6ο αιώνα π.Χ. Στα τέλη του αιώνα, ο Εκαταίος ο Μιλήσιος συγγράφει το έργο Περίοδος Γης ή Περίπλους. Την εποχή αυτή ο όρος «περιήγηση» δηλώνει ακόμη την ξενάγηση. Η αντίθεση Ελλήνων και βαρβάρων προσφέρει στον Ηρόδοτο το ερέθισμα για τα δικά του ταξίδια.

Οι κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου επιτρέπουν ταξίδια σε μέρη μακρινά που αποτυπώνονται στα έργα του Νέαρχου, του Πυθέα, του Ποσειδώνιου. Η ρωμαϊκή ειρήνη θα καταστήσει τον 1ο αιώνα μ.Χ. τη χρυσή εποχή των ταξιδιών. Ο Διονύσιος ο περιηγητής καθιερώνει την περιήγηση ως ξεχωριστό φιλολογικό είδος. Γύρω στο 150 μ.Χ. συγγράφει ο Παυσανίας το μνημειώδες έργο του Ελλάδος περιήγησις που, διασώζοντας θρύλους και τοπικές παραδόσεις, αποκτά εγκυκλοπαιδικό χαρακτήρα.

Άλλοι περιηγητές ήταν ο Πολέμων ο Αθηναίος, Πολέμων ο Περιηγητής, Πολέμων Ιλίου ή Ιλιεύς (220 π.Χ – 160 π.Χ) ήταν Έλληνας περιηγητής, γεωγράφος, τοπογράφος, φιλόσοφος και ιστορικός που έζησε στο Ίλιο της Τρωάδος. Στην πραγματικότητα δεν είναι τόσο γνωστός και τα έργα του έχουν χαθεί σχεδόν όλα. Διασώζονται αποσπάσματα. Ωστόσο ο Πολέμων ο Αθηναίος αποτέλεσε σημαντικό «θησαυρό» και πηγή γνώσεων για όλους τους μεταγενέστερους Έλληνες (Παυσανίας, Στράβων, Πλούταρχος). Τα ταξίδια του πραγματοποιούνται στον γνωστό κόσμο, Ελλάδας- Ιταλίας- Αιγύπτου.

Γιατί όμως μπήκε στη λίστα αυτή ο Πολέμων; Διότι ενδιαφέρθηκε στα ταξίδια του για καλλιτεχνικούς και πολιτιστικούς θησαυρούς της εποχής του, οι οποίοι δεν σχετίζονταν κατ’ ανάγκην με τους ιερούς λατρευτικούς τόπους των θεών. Έγραψε το «Περί των κατά πόλεις επιγραμμάτων», ένα έργο για τις επιγραφές ανά τον κόσμο που συναντούσε ο Έλληνας περιηγητής. Τέλος, θεωρείται από κάποιους ένας πρώιμος ιδρυτής της αρχαιολογικής επιστήμης και έρευνας, αφού ο Πολέμων φαίνεται πως είχε συγκεκριμένη μέθοδο και διενεργούσε ένα είδος αυτοψίας στους τόπους που επισκεπτόταν.

Επίσης ο Μεγασθένης ο Ίων (περ. 350 – 290 π.Χ) ήταν Έλληνας γεωγράφος και εθνογράφος, ιστορικός διπλωμάτης και πρέσβης του Σέλευκου Α’ του Νικάτορος στο παλάτι του Τσαντραγκούπτα στην Παταλιπούτρα των Ινδιών (σημερινή Πάτνα). Έγραψε τα Ινδικά, την πρώτη ιστορική πηγή για την Ινδία και δικαίως θεωρείται ο πατέρας της ινδικής ιστορίας, καθώς ήταν ο πρώτος πρέσβης στα χρονικά της Ινδίας και ασχολήθηκε συστηματικά με την ιστορία και τον πολιτισμό των Ινδών. Στα Ινδικά βρίσκουμε πλήθος γεωγραφικών και εθνολογικών στοιχείων για τους Ινδούς, καθώς και μύθους ή θρύλους που ήταν διάσημοι στα ελληνιστικά χρόνια. Ένας από αυτούς αναφέρει πως ο Διόνυσος (Κρίσνα) και ο Ηρακλής (Σίβα) επισκέφτηκαν τη χώρα και λατρεύτηκαν από τους ντόπιους. Αξιοσημείωτο είναι δε πως στα Ινδικά δεν αναφέρεται καθόλου ο Βουδισμός ως θρήσκευμα των Ινδών, αφού ο Βουδισμός αποκτά οπαδούς και αίγλη στα χρόνια του Ασόκα δηλαδή μετά τον Μέγα Αλέξανδρο.

Μετά το τέλος της αρχαιότητας και καθώς οι μεσαιωνικοί χρόνοι προχωρούσαν, τα λαμπρά αρχαία ελληνικά κατάλοιπα –και κυρίως αυτά της Αθήνας– άρχισαν να περνούν για τους δυτικούς στη σφαίρα του μύθου. Σχεδόν κανείς, άλλωστε, δεν έμπαινε στον κόπο να κάνει το ταξίδι μέχρι την παρηκμασμένη Αθήνα της τουρκοκρατίας για να δει τα μνημεία που μαρτυρούσαν τη δόξα του παρελθόντος της.

Με τον ερχομό της Αναγέννησης, ωστόσο, και το ανανεωμένο ενδιαφέρον για τις κλασικές σπουδές, οι δυτικοί διανοούμενοι (ή απλοί ταξιδιώτες) άρχισαν να επισκέπτονται την πόλη, αναζητώντας τις εικόνες του κλασικού ιδεώδους που είχε γίνει πλέον της μόδας. Αυτοί οι πρώτοι περιηγητές ήταν που επανασύστησαν στην πραγματικότητα την Αθήνα στον κόσμο, μέσα από τα σχέδια, τις γραπτές αφηγήσεις, ακόμα και τα μικρά ή μεγαλύτερα... ενθύμια που κουβαλούσαν κατά καιρούς πίσω στις πατρίδες τους.

Ο μαζικός τουρισμός αρχίζει να μπαίνει στη ζωή μας μετά τον β’ παγκόσμιο πόλεμο, που το κράτος προνοίας έδωσε χρήμα αλλά και ελεύθερο χρόνο, μέσω του συστήματος της πληρωμένης άδειας στους βιομηχανικούς εργάτες και σε μεσαία και μικρά στελέχη των επιχειρήσεων και να μπορέσουν να εκμεταλλευτούν τις συναλλαγματικές διαφορές των νομισμάτων τους σε χώρες ειδικά του μεσογειακού ευρωπαϊκού νότου, αδιαφορώντας για το πολιτικό καθεστώς των χωρών αυτών (διάβαζε Ισπανία του Φράνκο, Πορτογαλία του Σαλαζάρ, Ελλάδα των συνταγματαρχών) και να απολαύσουν τον Ήλιο τον ζωοδότη μπαίνοντας σε ξενοδοχεία που κάλυπταν απλά αυτόν τον εποχικό τουρισμό χρηματοδοτώντας τους τουριστικούς οργανισμούς και τις τουριστικές υποδομές των χωρών του νότου.
Γιατί μπορεί να μιλάμε τώρα για τουριστικό προϊόν, αλλά είναι κάτι δηλαδή που οι απαιτήσεις της αγοράς μας το επέβαλαν από παράγοντες εκτός των συνόρων των τουριστικών προορισμών και όχι ως ένα προϊόν που το δημιούργησε το εγχώριο επιχειρηματικό δαιμόνιο.

Αυτό που άλλαξε ριζικά το λεγόμενο τουριστικό πακέτο ήταν οι πολιτικές αλλαγές που συνέβησαν μετά την πτώση του τοίχους του Βερολίνου:

Ενώ μέχρι τότε υπήρχαν ξεχωριστοί κλάδοι όσον αφορούσε το τουριστικό πακέτο δηλαδή υπήρχαν οι αεροπορικές εταιρείες charter, που πουλούσαν συνολικά ή μέρος των θέσεων των αεροσκαφών τους, προεισπράττοντας το ποσό για τις θέσεις που τα γραφεία ταξιδιών (tour operators) είχαν αγοράσει, -γιατί είχαν κλείσει από την προηγούμενη χρονιά με συμβόλαια κρεβάτια σε ξενοδοχεία διαφόρων κατηγοριών ή και απλών διαμερισμάτων-, μετά την πτώση του τοίχους του Βερολίνου βλέπουμε τα γραφεία ταξιδίων (tour operators) να συγχωνεύονται μέσω εξαγορών, όποτε σταματά ο ανταγωνισμός και ο έλεγχος των τιμών από τα ξενοδοχεία, τα οποία γίνονται όμηροι στις τιμολογιακές ορέξεις των τραστ των τουριστικών γραφείων, τα οποία με την εξαγορά και των αεροπορικών εταιρειών charter, γίνονται οι μεγάλοι τουριστικοί οργανισμοί που καθορίζουν την τουριστική αγορά και τις τιμές των υπηρεσιών που ολιγοπωλιακά** προσφέρουν.

Όμως το πρόβλημα στον καπιταλισμό δεν είναι μόνο η κυριαρχία στην αγορά αλλά η διαχείριση της επιχείρησης μέσα στην αγορά. Γιατί η αγορά δεν είναι ένα στατικό φαινόμενο αλλά ένα φαινόμενο που επηρεάζεται από παράγοντες που αυτοί δημιουργούν το ποσοστό ή το περιθώριο κέρδους. Επίσης τα ΔΣ των τουριστικών οργανισμών αγνοούσαν πώς λειτουργεί και τι κόστος έχει μια αεροπορική εταιρεία (η οποία λειτουργεί με κανόνες ασφαλείας υψηλού κόστους) και στην προσπάθειά τους να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους οδηγηθήκαν σε λάθη (από λάθος επιλογής αγοράς αεροσκάφους έως δρομολογίων πτήσεων με ελάχιστους επιβάτες ή και χωρίς επειδή και μόνο δεν υπήρχε συνεννόηση του εμπορικού με το τμήμα operation της εταιρείας). Θύμα αυτής της κακής πρακτικής μόνο την πρώτη χρονιά η νέα εταιρεία Thomas Cook AG έφερε ζημιές των 400 εκατομμυρίων ευρώ.

Επειδή τα περισσότερα είναι γνωστά για την κατάρρευση μιας εταιρείας που ουσιαστικά είναι θέμα χρόνου (όπως συμβαίνει δηλαδή και στην κοσμολογία) αυτό που πρέπει εμείς να τονίσουμε είναι ότι: όποια τουριστική επιχείρηση καταλυμάτων δεν παρακολουθεί την εξέλιξη των εφαρμογών της τεχνολογίας, γιατί δεν μπορούμε να μιλάμε για ξενοδοχεία πια από την στιγμή που οι ίδιοι αυτοί οργανισμοί αξιολογούνται από τις εφαρμογές αξιολόγησης των καταλυμάτων από τους πελάτες χρήστες των προσφερόμενων υπηρεσιών και από την στιγμή που αυτοί οι πελάτες βρέθηκαν εντελώς τυχαία στα καταλύματα αυτά ως πελάτες της τελευταίας στιγμής θα πρέπει να γίνουν εξωστρεφείς και να προβάλουν τα συγκριτικά τους πλεονεκτήματα και όχι να ανήκουν σε μία μάζα καταλυμάτων που μόνο η χαμηλή τιμή θα καθορίζει το οικονομικό τους μέλλον.

Όσο το κριτήριο δεν θα είναι η εντοπιότητα, η καινοτομία, η τεχνολογική εξέλιξη αλλά πάνω απ’ όλα η ξεχασμένη λέξη ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ τότε μόνο θα αντιληφθούμε ότι μπήκαμε στη μεταβιομηχανική εποχή του Τουρισμού.

**Ολιγοπώλιο (Oligopoly)

Ολιγοπώλιο είναι μια μορφή αγοράς στην οποία λίγες επιχειρήσεις ελέγχουν ολόκληρη την προσφορά ενός προϊόντος ή το μεγαλύτερο μέρος της. Όταν οι επιχειρήσεις είναι μόνο δύο η αγορά ονομάζεται δυοπώλιο (duopoly).
Η αλληλεξάρτηση των ολιγοπωλιακών επιχειρήσεων αποτελεί το κυριότερο χαρακτηριστικό γνώρισμα του ολιγοπωλίου, η οποία μπορεί να πάρει τη μορφή αθέμιτης σύμπραξης.

Αποτέλεσμα της είναι η απουσία συνήθως ανταγωνισμού στην τιμή του προϊόντος γιατί αν μία επιχείρηση μειώσει την τιμή και επιτύχει σημαντική αύξηση των πωλήσεων της, θα προκαλέσει πόλεμο τιμών από τον οποίο θα ζημιωθούν όλες οι επιχειρήσεις.

Γι’ αυτό οι ολιγοπωλιακές επιχειρήσεις αποφεύγουν να μειώσουν την τιμή του προϊόντος τους και προτιμούν να δαπανούν συνήθως σημαντικά ποσά σε διαφήμιση και έρευνα για τη βελτίωση του προϊόντος, της συσκευασίας του κτλ.
Η είσοδος νέων επιχειρήσεων στους ολιγοπωλιακούς κλάδους είναι δύσκολη γιατί οι υπάρχουσες επιχειρήσεις διαθέτουν εδραιωμένα προϊόντα και συστήματα διανομής, διπλώματα ευρεσιτεχνίας, ανεπτυγμένη τεχνολογία κ.ά., άρα χρειάζονται σημαντικά κεφάλαια από την αρχή, τα οποία είναι δύσκολο να βρεθούν από καινούριες επιχειρήσεις.

Ο Σωκράτης Αργύρης έχει κάνει σπουδές Ιστορίας και Οικονομίας στη Γαλλία και την Αγγλία

Η ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ ΣΤΑ ΝΕΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ: ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Διάλογος θέσεων, δίχως παρωπίδες

Πραγματοποιήθηκε με μεγάλη συμμετοχή ανθρώπων της αυτοδιοίκησης η ανοιχτή εκδήλωση- συζήτηση του ιστότοπου «ΡΩΓΜΕΣ» http://rogmeshra.blogspot.com/ στις 25.09.2019 στην αίθουσα Καστελάκη του ΕΒΕΗ, με κεντρικούς εισηγητές  τους Μενέλαο Μποκέα, δήμαρχο Μαλεβιζίου, Γρηγόρη Πασπάτη, πρόεδρο του δημοτικού συμβουλίου Ηρακλείου και Ηλία Λυγερό, επικεφαλής «Ηράκλειο Ενεργοί Πολίτες». Το θέμα, «Η τοπική αυτοδιοίκηση στα νέα δεδομένα: Συγκλίσεις, διαχείριση, αποτελεσματικότητα», παρέπεμπε στο νέο θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας του Κλεισθένη, (νόμος 4555/2018) μετά από τις τελευταίες αλλαγές που προέκυψαν (νόμος 4623/2019) με το επιχείρημα της «κυβερνησιμότητας».

Κάτω από αυτό το πρίσμα διατυπώθηκαν από τους διοργανωτές τα εξής κεντρικά ερωτήματα:

-   Ποια μορφή δημοκρατίας και αντιπροσωπευτικότητας διαμορφώνει προωθητική δυναμική για συμμετοχή στα κοινά και στην εξέλιξη των κοινωνιών;

-    Αποτελεί εν τέλει η δημοκρατία τροχοπέδη για την αποτελεσματικότητα;

-   Αποτελεί η εκ των υστέρων παρέμβαση της κεντρικής εξουσίας στο νόμο Κλεισθένη, βάση του οποίου διεξήχθησαν οι εκλογές, μια επιλογή που μπορεί να συμβάλλει στην εύρυθμη λειτουργία της τοπικής αυτοδιοίκησης και της δημοκρατίας και στην ενίσχυση του κύρους τους;

Αναφορικά με τα κεντρικά αυτά ερωτήματα πήραν το λόγο και τοποθετήθηκαν: η Βαγγελιώ Σχοιναράκη, δημοτική σύμβουλος Ηρακλείου και επικεφαλής της παράταξης «Ηράκλειον Αξίζει», ο Ευριπίδης Κουκιαδάκης, δημοτικός σύμβουλος Ηρακλείου και επικεφαλής της παράταξης «ΣΥΝεργασία για το Ηράκλειο», ο Νίκος Γιαλιτάκης, δημοτικός σύμβουλος του δήμου Ηρακλείου με την παράταξη «Ηράκλειο 3.7.5.», ο Μανόλης Διαμαντάκης, δημοτικός σύμβουλος του δήμου Χερσονήσου, επικεφαλής της παράταξης «Δύναμη Δημιουργίας» καθώς και ο τέως ευρωβουλευτής  και βουλευτής Σπύρος Δανέλης.

Τοποθετήθηκαν επίσης πλήθος πολιτών, αναδεικνύοντας τις διαστάσεις νομικές και πολιτικές που εμπεριέχονται στα εκλογικά συστήματα εκπροσώπησης, καθώς και στα  μοντέλα, τους τρόπους και τις πρακτικές διαχείρισης, λειτουργίας και οργάνωσης της καθημερινότητας των δήμων.

Όλες οι απόψεις ήταν τεκμηριωμένες και διατυπώθηκαν με τρόπο που διευκόλυνε έναν διάλογο επιχειρημάτων, που δημιούργησε ανάγκες συνέχισής του.

Το μεγάλο στοίχημα της αναλογικής εκπροσώπησης, καθώς και της δημοκρατικής διακυβέρνησης με αμεσοδημοκρατικά  χαρακτηριστικά στο χώρο της τοπικής αυτοδιοίκησης, περνάει από ένα στάδιο παλινωδιών και αλληλοσυγκρουόμενων θεσμικών πλαισίων, στο επίπεδο της κοινωνικής διεκδίκησης και της αλλαγής οπτικής-κουλτούρας των αυτοδιοικητικών στελεχών και παρατάξεων.

Αποτελεί για την κοινωνία και τους αιρετούς μια πρόκληση και ένα γενικότερο στοίχημα δημοκρατικής ωρίμανσης και συνεργατικής αντίληψης, το πέρασμα από το συγκεντρωτικό, δημαρχοκεντρικό  μοντέλο και το αντίστοιχο πρωθυπουργοκεντρικό, σε μοντέλα ενίσχυσης του ρόλου της κοινωνίας των πολιτών, των δημοτικών και περιφερειακών συμβουλίων καθώς και της βουλής. Δηλαδή την αλλαγή παραδείγματος και τη συνολική μετεξέλιξη του πολιτικούς συστήματος.

Ιστότοπος «ΡΩΓΜΕΣ»                                                

Παρασκευή 27 Σεπτεμβρίου 2019

ΕΚΔΗΛΩΣΗ-ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ

Δελτίο τύπου

ο ιστότοπος «ΡΩΓΜΕΣ» http://rogmeshra.blogspot.com/ χώρος ιδεών διαλόγου και δράσης, οργανώνει εκδήλωση-συζήτηση την Τετάρτη 25 Σεπτεμβρίου 2019 στις 7.00 μμ, στο Εμπορικό Βιομηχανικό Επιμελητήριο Ηρακλείου (Ε.Β.Ε.Η., αίθουσα Καστελάκη), Κωροναίου 9, με θέμα:

«Η τοπική αυτοδιοίκηση στα νέα δεδομένα:

Συγκλίσεις, διαχείριση, αποτελεσματικότητα»

Εισηγούνται οι:

Μποκέας Μενέλαος:    δήμαρχος Μαλεβιζίου

Πασπάτης Γρηγόρης:  πρόεδρος δημοτικού συμβουλίου Ηρακλείου

Λυγερός Ηλίας:           επικεφαλής  «Ηράκλειο Ενεργοί Πολίτες»

Θα ακολουθήσει συζήτηση.

Η τοπική αυτοδιοίκηση αποτελεί τον πυλώνα εκείνο της οργανωμένης και ευνομούμενης πολιτείας, που βρίσκεται από τη φύση της και με αδιαμεσολάβητο τρόπο πιο κοντά στον πολίτη: Έχει άμεση σχέση με την καθημερινότητα και τα προβλήματά του, επηρεάζει άμεσα την ποιότητα ζωής του. Το θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας της τοπικής αυτοδιοίκησης αποκτά ως εκ τούτου κομβικό ρόλο αναφορικά με τις σχέσεις που αναπτύσσονται μεταξύ των πολιτών και του κοινού τους σπιτιού, του δήμου, και σε πιο ευρύ επίπεδο της περιφέρειας.

Οι δήμοι αναλαμβάνουν σήμερα σημαντικούς τομείς διαχείρισης και χάραξης στρατηγικής, που παλαιότερα ανήκαν στο κράτος. Μεγάλη πρόκληση αποτελεί και ο τομέας της τοπικής ανάπτυξης και αυτό όχι μόνο στο επίπεδο του συμβατικού δρόμου της μεγέθυνσης, αλλά μιας ανάπτυξης που έχουν ανάγκη οι κοινωνίες: με ολοκληρωμένο, αξιοβίωτο χαρακτήρα για το αστικό, περιαστικό και φυσικό περιβάλλον, τις πλουτοπαραγωγικές πηγές και τους ανθρώπους.

Κάτω από αυτό το πρίσμα η εκδήλωση-συζήτηση θα επικεντρωθεί στο νέο πλαίσιο λειτουργίας του Κλεισθένη, (νόμος 4555/2018) μετά από τις τελευταίες αλλαγές που προέκυψαν  (νόμος 4623/2019) με το επιχείρημα της «κυβερνησιμότητας».

Το κύριο ερώτημα που πλανάται, αντανακλά και μια γενικότερη στάση απέναντι στα ζητήματα του κράτους και της δημόσιας σφαίρας: Ποια μορφή δημοκρατίας και αντιπροσωπευτικότητας διαμορφώνει προωθητική δυναμική για συμμετοχή στα κοινά και στην εξέλιξη των κοινωνιών; Αποτελεί εν τέλει η δημοκρατία τροχοπέδη για την αποτελεσματικότητα; Είναι οι έννοιες δημοκρατία-ισότητα εκλογικού δικαιώματος-αναλογικότητα από τη μία, και αποτελεσματικότητα -ορθολογική οργάνωση-διαφάνεια στη δράση των αρχών των ΟΤΑ (οι οποίες κατοχυρώνονται από το σύνταγμα ως επιμέρους κανόνες λειτουργίας της τοπικής αυτοδιοίκησης), από την άλλη, ανταγωνιστικές και ασυμβίβαστες μεταξύ τους;

Αποτελεί η εκ των υστέρων (μετά τις αυτοδιοικητικές εκλογές) παρέμβαση της κεντρικής εξουσίας στο νόμο Κλεισθένη, βάση του οποίου διεξήχθησαν οι εκλογές, μια επιλογή που μπορεί να συμβάλλει στην εύρυθμη λειτουργία της τοπικής αυτοδιοίκησης και της δημοκρατίας και στην ενίσχυση του κύρους τους;

Ηράκλειο 18 Σεπτεμβρίου 2019

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ ΑΣΠΑΣΙΑΣ ΠΑΠΑΔΟΠΕΡΑΚΗ

Η ΑΓΚΥΛΩΣΗ: Ο ΣΥΡΙΖΑ ΣΤΗ ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ

Του Κώστα Καμπιτάκη

ΣΥΡΙΖΑ: Κόμμα της Ανανεωτικής και Ριζοσπαστικής Αριστεράς, που εμπνέεται από τις ιδέες της ανανέωσης του αριστερού εργατικού κινήματος στην Ελλάδα και την Ευρώπη με στρατηγικό του στόχο τον «σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία» μέσω του «δημοκρατικού δρόμου προς τον σοσιαλισμό», ενάντια στην καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση και με ταυτόχρονη προσπάθεια εισαγωγής στη φιλοσοφία του των ζητημάτων της οικολογίας.

Οργανωτικά αποτέλεσε ένα «άθροισμα» συνιστωσών ή «τάσεων».  Κατάφερε παρά ταύτα να διατηρήσει την πολιτική του ενότητα, πράγμα που του επέτρεψε να γίνει το μεγαλύτερο της  Ευρώπης και αναδειχτεί σε κυβέρνηση στην Ελλάδα της κρίσης το 2015. Από την πρώτη μέρα της διακυβέρνησης ήρθε αντιμέτωπο τόσο με το Ευρωπαϊκό συντηρητικό κατεστημένο, όσο και με το σύνολο των συντηρητικών δυνάμεων στο εσωτερικό της χώρας. Οι δυνάμεις αυτές δεν κατάφεραν μόνο να εμποδίσουν την εφαρμογή του δικού του προγράμματος, αλλά το ανάγκασαν στην εφαρμογή της δικής τους σκληρής αντιλαϊκής πολιτικής λιτότητας. Κάποιες από τις συνιστώσες το εγκατέλειψαν. Παρά ταύτα σήμερα και μετά την  τετράχρονη κυβερνητική εμπειρία του ΣΥΡΙΖΑ, οι Ευρωπαίοι αριστεροί νομίζω πως μπορούν να πουν με σιγουριά ΝΑΙ, η αριστερά μπορεί,  πρέπει ή και επιβάλλεται να κυβερνά, ακόμα και όταν ο συσχετισμός δυνάμεων δεν της επιτρέπει να πράξει όλα όσα επαγγέλλεται.  Μπορεί να πράξει πολλά προς όφελος των εργαζομένων.  Αυτό αποδείχτηκε σίγουρα.

Η επιβεβαίωση αυτής της αλήθειας ήρθε από το ελληνικό εκλογικό σώμα. Το 31,5% των Ελλήνων δήλωσαν την υποστήριξή τους στο σχήμα ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία. Αυτό το ισχυρό ποσοστό επιτρέπει στην αριστερά να ελπίζει αλλά και να οργανώνει την αντεπίθεσή της ώστε να επανέλθει στην κυβέρνηση. Μόνο που αυτό το ποσοστό δεν αντανακλάται οργανωτικά. 

Η ελπίδα μπορεί να υπάρχει, αλλά τα δεδομένα δεν φαίνεται προς το παρόν να την ευνοούν. Μπορεί η οργάνωση να μην έχει πλέον συνιστώσες, -δεν υπάρχουν «άλλα κόμματα μέσα στο κόμμα»-, αλλά αυτό δυστυχώς συμβαδίζει με την πραγματικότητα ενός είδους παντελούς  απουσίας του κόμματος. Έχει αρχίσει ήδη μια σχετική συζήτηση γ' αυτό το ζήτημα. Σε πραχτικό επίπεδο ωστόσο η μέθοδος κάλυψης της αδυναμίας αυτής περιορίζεται (προς το παρόν) στην προσπάθεια εγγραφής νέων μελών, τα οποία θα πλαισιώσουν την ήδη υφιστάμενη οργανωτική και λειτουργική δομή. 

- Είναι όμως η οργάνωση ικανή να ενσωματώσει και να αξιοποιήσει θετικά τις νέες ιδέες που θα την εμπλουτίσουν, ή θα τις "καταπιεί"  και θα τις ακυρώσει, όπως συνέβη στο παρελθόν;  

- Το πρόβλημα στο κόμμα είναι μόνο ποσοτικό, εντοπίζεται στο μικρό αριθμό μελών ώστε να λυθεί με την εγγραφή νέων,  ή είναι ταυτόχρονα και ποιοτικό; 

- Μπορεί η συγκεκριμένη πυραμιδοειδής οργάνωση που λειτουργεί εν πολλοίς με κανόνες δημοκρατικού συγκεντρωτισμού και γραφειοκρατικά, να ανταποκριθεί στις ανάγκες μιας κυβερνώσας αριστεράς σε μια χώρα μέλος της ΕΕ; 

- Δικαιούται άραγε κανείς στο όνομα της διατήρησης ανέπαφης αυτής της οργάνωσης, να φαλκιδεύσει την προοπτική; - Μπορεί απ’ την άλλη η Προοδευτική Συμμαχία ως παράλληλος μηχανισμός να λειτουργήσει ως καταλύτης; 

Η απάντηση νομίζω πως είναι αρνητική.

Η οργάνωση του ΣΥΡΙΖΑ έχει αγκύλωση. Περπατά όσο σπρώχνει το καροτσάκι ο Τσίπρας, προσπαθεί να "φάει" αλλά το πιρούνι δεν φτάνει στο στόμα (δημοτικές). Το χειρότερο είναι πως δεν το βλέπει, δεν το αντιλαμβάνεται, δεν φαίνεται να αντιδρά και να αναζητά τη θεραπεία.  Ίσα – ίσα φαίνεται να αντιδρά σε κάθε πρόταση που επιδιώκει το σπάσιμο του κελύφους που την προστατεύει. 

Θυμίζω για του λόγου το αληθές την εισηγητική πρόταση της ΚΕ προς το 2^ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, που μιλούσε για την κατάργηση της σημερινής κάθετης οργάνωσης και την αντικατάστασή της με την οριζόντια, η οποία παραπέμφθηκε για συζήτηση σ’ ένα καταστατικό συνέδριο που δεν έγινε ποτέ. 

Φοβούμαι σήμερα, πως η συζήτηση που αγνοεί την αγκύλωση και που περιορίζεται στον τρόπο εκλογής του προέδρου μόνο, μπορεί να είναι χρήσιμη, αλλά δεν φτάνει. Όσοι πραγματικά ενδιαφέρονται για το κόμμα, νομίζω πως οφείλουν πριν απ’ όλα να ψάξουν για τη θεραπεία της αγκύλωσης.

Ο Κώστας Καμπιτάκης είναι Γεωπόνος, πρώην πρόεδρος του ΓΕΩΤΕΕ 

ΤΙ ΚΟΜΜΑ ΘΕΛΟΥΜΕ;

«Μπορεί να υπάρχει λύση καισαρική  χωρίς Καίσαρα. Χωρίς μια μεγάλη

                                 προσωπικότητα ηρωική και  αντιπροσωπευτική»          

               A.Gramsci

  

Του Σήφη Φανουράκη

Στην αριστερά ο «αρχηγισμός» - μετά τη σταλινική περίοδο - δεν έχει μεγάλη παράδοση. Το αρχηγικό κόμμα δεν είναι συσπείρωση ανθρώπων υπό μία χαρισματική προσωπικότητα, όπως νομίζουν πολλοί, που η ύπαρξή του εξαρτάται από αυτήν την προσωπικότητα. Είναι το κόμμα στο οποίο ο αρχηγός, με τις «ικανότητές του», διευθετεί  τις αντιθέσεις και γι’ αυτό η ισχύς του είναι απεριόριστη. Έτσι όμως αναπαράγεται  η δομή του αυταρχικού αστικού κράτους με τον πανίσχυρο πρωθυπουργό ή πρόεδρο.

Μια τέτοια  δομή συνεπάγεται φυσικά και την επικράτηση των προσωπικών επιλογών του εκάστοτε «αρχηγού», αλλά και την απόλυτη ευθύνη του.

Στα αστικά κόμματα η νίκη είναι το «προσωπικό στοίχημα» του αρχηγού, ο οποίος μετά από μια ήττα παραιτείται.

Στα  αριστερά κόμματα όμως δεν υπάρχουν προσωπικά στοιχήματα, γιατί δεν εκχωρούν  τη συλλογική ευθύνη τους σε κανέναν, ούτε το δικαίωμα να παραιτείται όποτε αισθάνεται θιγμένος.

Ο τρόπο εκλογής του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, δεν πρέπει να  θεωρείται αυτονόητος, δηλαδή απ’ ευθείας από τους ψηφοφόρους του. Ένας τέτοιος τρόπος εκλογής επηρεάζει αποφασιστικά ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του κόμματος.

Είναι σαφές ότι, ο  πρόεδρος ενός αριστερού κόμματος, με συλλογική ηγεσία, αποτελεί το πρόσωπο που συντονίζει  τα συλλογικά όργανα σε ηγετικό επίπεδο, συμμετέχει στην  επεξεργασία της πολιτικής του, και έχει την ευθύνη της δημόσιας έκφρασης των αποφάσεων και της δράσης του κόμματος.

Αν είναι έτσι τότε δεν θα πρέπει να αποτελεί « μονοπρόσωπο» όργανο, αλλά να είναι μέρος ενός ευρύτερου συλλογικού οργάνου, που θα εκλέγεται από αντιπροσωπευτικό σώμα που εκλέγεται απευθείας από τη βάση του κόμματος.

Η προώθηση εκλογής  του προέδρου απ΄ευθείας από τους ψηφοφόρους θα λειτουργεί πλέον, ως θεσμοθέτηση μιας μονοπρόσωπης θέσης που θα αντλεί τη νομιμοποίηση των πράξεών  της από ένα όργανο «αόριστο» και θα αποτελεί έναν παράλληλο θεσμό μονοπρόσωπο, τον θεσμό του Προέδρου.

Με λίγα λόγια, ο πρόεδρος θα λειτουργεί ως προσωποπαγές όργανο «δίκην συλλογικού οργάνου», δίπλα σε άλλα συλλογικά όργανα, το σώμα των συνέδρων και την Κ.Ε. εκλεγμένα και αυτά από την ίδια «βάση». Αυτά τα όργανα νομιμοποιημένα από το ίδιο «σώμα» μπορεί να αλληλοαναιρούνται ή και να συγκρούονται.

Άλλωστε αυτό έγινε κανόνας μετά το 1^Ο συνέδριο. Μήπως θα πρέπει λοιπόν να αναρωτηθούμε: τι κόμμα θέλουμε, σε συνδυασμό με το τι πολίτευμα θέλουμε;

Αν το κόμμα έχει ως στόχο, τον μετασχηματισμό της κοινωνίας και την «καταστροφή» του διαχωρισμού της κυρίαρχης εξουσίας από την κοινωνία, τότε είναι αναγκαία  η χειραφέτηση που αποτελεί το  πρώτο βήμα για την κατάργηση του κράτους, ή της εξουσίας μηχανισμών.

Ο σύγχρονος μύθος  του «αρχηγού»  δε  μπορεί να είναι ένα πραγματικό πρόσωπο, ένα άτομο συγκεκριμένο. Μπορεί να είναι μονάχα ένας οργανισμός ένα σύνθετο στοιχείο της κοινωνίας, πού σε αυτό έχει ήδη αρχίσει να συγκεκριμενοποιείται μια συλλογική θέληση, αναγνωρισμένη και συγκεκριμενοποιημένη μέσα στη δράση.

Τον οργανισμό αυτό τον υποδεικνύει ή ιστορική εξέλιξη και είναι το πολιτικό κόμμα, όπου, στον πρώτο του πυρήνα συνοψίζονται τα σπέρματα της συλλογικής θέλησης, που προωθεί μια πλήρη και βαθιά ρήξη με το παλιό σύστημα κοινωνικών σχέσεων και μια οικοδόμηση ενός νέου συστήματος σχέσεων, που αγκαλιάζει το σύνολο των ανθρώπινων σχέσεων.

Άλλωστε, ο Γκράμσι μας υπογραμμίζει ότι η μέθοδος της πολιτικής που διδάσκει ο Μακιαβέλι στηρίζεται στην ιδέα, ότι η πολιτική έχει τη δική της αυτονομία· υπακούει στους δικούς της νόμους μακριά από την παραδοσιακή ηθική και θεωρεί ότι: η πολιτική τοποθετεί τα θεμέλια μιας νέας ηθικής, της οποίας ο στόχος είναι η διάσωση της κοινότητας του κράτους.

Για τον Γκράμσι, ο Ηγεμόνας, είναι ένας διανοούμενος και ηθικός μεταρρυθμιστής· αυτός ο διανοούμενος και ηθικός μεταρρυθμιστής είναι, το κόμμα που αποτελεί έκφραση μιας συλλογικής διαδικασίας προς έναν προσδιορισμένο πολιτικό στόχο.

                                                     

Ο Σήφης  Φανουράκης είναι αρχιτέκτονας